Καιρός να ξυπνάμε!

Μαύρες κορδέλες

κεφάλια στραμμένα στ'αριστερά

αυγά και καφέδες στους επισήμους

φωνές, διαδηλώσεις, πανό

αυτά έγιναν σήμερα στις παρελάσεις σ' όλη την Ελλάδα...

Ένας τρόπος να δείξει ο λαός την δυσαρέσκειά του

Δυσαρέσκεια για την οικονομία

δυσαρέσκεια για την κατάσταση που έχει έρθει η Ελλάδα...

Όταν ήμουν μικρή, στο Δημοτικό, κάθε χρόνο τέτοια μέρα στην σχολική γιορτή, μας παρουσίαζαν τον Μεταξά ως Έλληνα ήρωα, που είπε το περίφημο <<ΟΧΙ>>. Πού να φανταζόμουν ότι θα ερχόταν μια μέρα που θα ανακάλυπτα ότι ο Μεταξάς δεν τίποτα παραπάνω από έναν δικτάτορα;

Αλλά έτσι είναι στην Ελλάδα..! Είναι εύκολο κάποιος να αποκτήσει εξουσία!!

Βέβαια, μην τα ρίχνουμε όλα στους πολιτικούς! Διότι στις μέρες μας, κανένας πολιτικός δεν παίρνει την εξουσία από μόνος του..! Εμείς τους δώσαμε εξουσία ψηφίζοντας τους ξανά και ξανά!!

Αλλά αφού το βλέπετε ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ανίκανοι! Γιατί λοιπόν τους ψηφίζετε και πάλι;;

Μην ξεχνάμε όμως, ότι στην Ελλάδα, δεν ψηφίζουμε ανάλογα με το ποιος έχει ικανότητες ή όχι, αλλά με τις γνωριμίες, τις συμπάθειες και ανάλογα με το ποιος μπορεί να σου κάνει "ρουσφέτι"... Ακόμα και στις εκλογές των δεκαπενταμελών συμβουλίων σε γυμνάσια και λύκεια έτσι ψηφίζουμε εμείς οι Έλληνες...

Έτσι λοιπόν, ίσως σήμερα είναι μια καλή ευκαιρία να αρχίσουμε να ξυπνάμε... να δούμε πέρα από το ατομικό μας συμφέρον. Να δούμε τι χρειάζεται ο τόπος μας, η κοινότητα. για κάποιους ίσως να ακούγομαι παράλογη, ίσως και ψευτοεπαναστάτρια... Αλλά εγώ πιστεύω πως στ' αλήθεια νοιάζομαι για τον τόπο μου, και μπορώ να καταλάβω ότι οι αυτοί οι 300 δεν μπορούν να του προσφέρουν ό,τι έχει ανάγκη..

Κι έτσι θα με πάρει πάλι απόψε ο ύπνος...

με τις σκέψεις ενός αβέαιου μέλλοντος να τριγυρνούν στο μυαλό μου....

Να αναρωτιέμαι γιατί να ρεζιλεύουμε με τις πράξεις μας

την μνήμη των Αρχαίων Ελλήνων, που είχαν τέτοιο σπουδαίο πολιτισμό,

την μνήμη των ηρώων του 1821,

που κατάφεραν να διατυρήσουν το το ελληνικό έθνος υπό τόσο δύσκολες συνθήκες και πολέμησαν τους Τουρκους,

την μνήμη όλων αυτόν που πολέμησαν στα Ελληνοαλβανικά σύνορα 

και αντιστάθηκαν στους Γερμνούς...

Γιατί να ρεζιλεύουμε την μνήμη τους;

                                                                  

κάποιες σκέψεις

που απλά με έπνιγαν

κι έπρεπε να βγουν προς τα έξω

Καλό σας βράδυ

Δεσποινίς Άγνωστη ;) 

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους εσάς που διαβάζετε το blog μου! Ευχαριστώ για την υποστήρηξη και τα σχόλια που κάνετε στις αναρτήσεις μου, και συγνώμη που δεν έχω απαντήσει σε κανένα απ'αυτά. έχει κάποιο πρόβλημα ο google λογαριασμός μου και δεν μου επιτρέπει να κάνω κανένα σχόλιο είτε στο δικό μου blog, είτε σε κάποιο άλλο (μήπως μπορει να με βοηθήσει κανεις να το φτιάξω;;)

Καλό Απόγευμα!
Δεσποινίς Άγνωστη ;)

Αν μου τηλεφωνουσες....

Πόσο υπεροχα ήταν χτες??

Βολτίτσα στο κέντρο και ζεστή σοκολάτα

βλακίες και πειράγματα!

Κι αυτό το περπάτημα στη βροχή!

πόσο αξέχαστο θα μου μείνει...

να έχουμε γείνει παπιά!
6 άτομα και μόνο μια ομπρέλα!

Κι όμως, ακόμα κι όταν λέγαμε βλακίες με τα παιδιά

εσύ μου έλειπες..

<<Δεν θα τηλεφωνήσει! Δεν θα τηλεφωνήσει!>>

έλεγα και ξανάλεγα...

<<Θα τηλεφωνήσει>> έλεγε η Η*

Είχε δίκιο

γιατί τηλεφώνησες...

η φωνή σου, μπάσα και καθισυχαστική...

Μιλήσαμε λίγα λεπτά μόνο

κι όμως η διάθεση μου ήρθε τα πάνω κάτω!

Κι όταν γύρισα σπίτι τηλεφώνησες ξανά 

με ηρέμισες, σταμάτησα να κλαίω και σου μίλησα..

<<Δεν μου αρέσουν τα ψέματα, απλά τα σιχένομαι>>

είχες πει κάποια άλλη φορά, θυμάσαι;

Σου είπα λοιπόν την αλήθεια...

Ξέρω ότι απογοητεύτηκες και δεν σε αδικώ..

έλα λίγο στην θέση μου όμως

αν μπορεις...

Ίσως να μην θες να μου ξαναμιλήσεις,

αλλά τώρα ξέρεις, βλέπεις ποια είμαι...

Δεν ξανατηλεφώνησες, μα δεν πειράζει

όπως είπα δεν σε αδικώ

αλλά αν μου τηλεφωνούσες, θα άλλαζαν όλα

θα ήξερα ότι με θες πραγματικά...

Θέλω να σου μιλήσω, θέλω να' μαι μαζί σου
Και να σε αποκοιμίσω, να' μαι η αναπνοή σου
Έτσι να με ακούσεις, μη μ' αφήσεις να φύγω
Μ' έρωτα να με λούσεις, αν ερχόσουν για λίγο

Αν μου τηλεφωνούσες θάνατος η φωνή σου
Που δεν ξεχνάω ποτέ
Έτσι που με φιλούσες λες και ήμουν ζωή σου
σαν να 'πες σ' όλα ναι

Πνίγομαι σε πελάγη, χέρι σου πια δε φτάνω
Τόσο μεγάλα λάθη, μα μέσα σου τα χάνω
Θέλω εδώ να μένω, που σ' έχω αγαπήσει
Κι ούτε καταλαβαίνω, αν έχουμε χωρίσει



όλο μ'αφήνεις να σ'αφήσω

Πόσο μου έλειψαν τα μάτια σου!

αυτά τα τεράστια καστανά μάτια

που κοιτούν παντού, δεξιά κι αριστερά με αγωνία...

Τι περιμένεις;
Ποτέ δεν μου είπες....

όχι ότι με εκπλήσει, ποτέ δεν λες τίποτα

Προσπαθώ να μαντέψω τι συμβαίνει

προσπαθώ να μαντέψω

δεν τα καταφέρνω, δεν μπορώ να καταλάβω

Τι γίνεται μέσα στο κεφάλι σου;

έχω βαρεθεί να ψάχνω να βρω τι συμβαίνει...

Απλά έχω βαρεθεί να ψάχνω και να κάνω υποθέσεις

όλο μ'αφήνεις να σ'αφήσω

ίσως να το θέλεις κιόλας

μακάρι να μπορούσα

Υπόσχομαι να προσπαθήσω...

Φύλακας άγγελος

Και ναι! Έχω κι εγώ φύλακα άγγελο. Ή μάλλον φύλακες αγγέλους...

Είναι πολλοί. Κάποιοι είναι δίπλα μου (σχεδόν)κάθε μέρα. Κάποιοι άλλοι πάλι είναι πιο μακρυά, όμως ξέρω ότι μ'αγαπούν, κι ότι με προσέχουν (π.χ. Θ*).
Πόσο σημαντικοί είστε για μένα! Στ' αλήθεια δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς τους φύλακες μου. Είναι οι μόνοι που με κάνουν να χαμογελώ όταν έχω τις μαύρες μου, είναι οι μόνοι που με σκέφτονται και νοιάζονται για εμένα.

Μπορεί κάποιες φορές να μου σπάνε λιγάκι τα νεύρα όλοι τους (χωρίς καμία εξαίρεση, συγνώμη) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορώ να ζήσω χωρίς εκείνους.

Τους αγαπάω ακόμα κι όταν δεν γελούν, ακόμα κι όταν στριγλίζουν και θέλω να τους σφαλιαρίσω. Ακόμα και τότε τους αγαπάω.

Καλό θα ήταν να ξέρουν, ότι χωρίς όλους αυτούς (όλο αυτό το τσούρμο) δεν μπορώ να ζήσω. Μπορεί ώρες ώρες να με πνίγουν, αλλά μ'αρέσει. Είναι γλυκός ο πνιγμός. Δεν πειράζει...

Αγαπημένοι άγγελοι: Η*, Α*, Μ*, Ε*, Θ*

Είναι κι άλλος ένας άγγελος (Μ*) αλλά τον τελευταίο καιρό δεν ξέρω τι έχει πάθει. Δέιχνει να έχει αλλάξει τον τελευταίο καιρό... Ίσως έχει αποσπάσει την προσοχή του κάτι άλλο, πιο ενδιαφέρον, απλά θέλω να ξέρει ότι εγώ και οι υπόλοιποι άγγελοί μου, θα τον περιμένουμε τον μικρό μας άγγελο να γυρίσει πίσω... Αυτό τουλάχιστον ελπίζουμε...

    Υ.Γ.μου είπε κάποιος ότι σε είδε. χάρηκα που είσαι καλά! κι ας μην σε έχω δει εγώ

Άλλο ένα καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του.
Ήταν ένα από τα καλύτερα καλοκαίρια της ζωής μου.
Αυτό το οφείλω σε εσάς τρελές μου..!!
Περάσαμε υπέροχα και σας ευχαριστώ πολύ.!!
Κάποιες φορές όμως, πρέπει να παραδεχτώ ότι όταν λείπαται, όταν είμασταν χωριστά, ήμουν χάλια... Και γενικότερα... Κάθε φορά που ήμουν μόνη ένιωθα χάλια..
Είστε οι μόνες που μπορείτε να με κάνετε χαρούμενη!!
Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, υπήρξαν πολλές στιγμές που απλά ήθελα να φύγω... να φύγω μακρυά από όλους και από όλα.. να ξεφορτωθώ τα πάντα και να φυγω... Να κάνω μια νέα αρχή...
Αλλά φυσικά, ξέρω ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει... Τουλάχιστον όχι πριν από 4 χρόνια..

Όμως, όταν είμαι μαζί σας, κορίτσια, σταματάω να σκέφτομαι όλα αυτά σχετικά με τις νέες αρχές και την φυγή ( που στο τέλος-τέλος δεν είναι και λύση ) γιατί είστε ένας λόγος για να σταματήσω να κλαίγομαι σαν καμιά καταθλιπτική έφηβη αλλά χαμογελάω γιατί θέλω να χαμογελάσω κι όχι για να καθησυχάσω κάποιον...

Κορίτσιααα... Ευχαριστώ για αυτό το όμορφο καλοκαίριιι <3

Σας χρωστάω πολλάά!

                                                 Φιλιά :*     

                                                 

Υ.Γ. και μην ξεχνάτε! μας περιμένει ο πιο σούπερ ντούπερ χειμώνας έβερ ;)

Fairy Dust

Εκατομμύρια φορές έχω ευχηθεί να υπήρχε αυτό το μικρό βαζάκι με τη μαγική νεραϊδόσκονη. Θα πασπαλιζόμουν μ' αυτήν και θα πετούσα μακρυά από αυτόν τον κόσμο. Μακρυά από τα βάσανα και τη λύπη. Μακρυά από τις δυσκολίες της ζωής.

Θα πήγαινα μακρυά, στην χώρα του Ποτέ και θα ζούσα εκεί, ένα ξέγνοιαστο παιδί που δεν θα μεγαλώσει ποτέ, που όσα χρόνια κι αν περάσουν θα παραμένει παιδί.

Θα κολυμπούσα στην λίμνη μαζί με τις γοργόνες. Θα έπαιζα με τα ξωτικά στο δάσος. Θα πετούσα ψηλά στα σύννεφα με τις νεράιδες και θα με κυνηγούσαν οι πειρατές.

Ίσως να μην έχω κολλητή την Τίνκερμπελ για να μου χαρίσει λίγη από την νεραϊδόσκονη της, αλλά ίσως φτιάξω την δική μου. Όλοι μπορούμε. Γιατί, η πραγματική μαγεία βρίσκεται μέσα στην καρδιά μας. Ίσως βέβαια, να μην μπορέσουμε να πετάξουμε και να βρεθούμε στην χώρα του Ποτέ με όλα αυτά τα μαγικά πλάσματα, αλλά σίγουρα θα καταφέρουμε να κρατήσουμε ζωντανό το παιδί που κρύβουμε μέσα μας. Και πού ξέρετε; Ίσως η διπλανή σας στο φροντηστίριο να είναι γοργόνα σε μυστική αποστολή ή το αγόρι που όλοι αγνοούν στο σχολείο να είναι ο Πρίγκιπας των ξωτικών.

Ψάξε να βρεις την μαγεία γύρω σου αλλά και μέσα στην καρδιά σου. Σίγουρα η καρδία σου είναι γεμάτη από μαγεία και το μόνο που περιμένει είναι να της ρίξεις λίγη νεραϊδόσκονη!!