Please... DON' T be fake!

Ειλικρινά σε κάποιους ανθρώπους θα ήθελα να την φωνάξω αυτή τη φράση:<<Please, don't be fake>>... Δηλαδή ποιο το νόημα του να παριστάνεις συνέχεια τον/την καλό/ή, τον/την ευγενικό/ή, τον συνεχώς άνετο ; Γιατί να παριστάνεις ότι νοιάζεσαι για τους πάντες (ενώ στην πραγματικότητα σε νοιάζει μόνο η πάρτη σου), ότι είσαι μεγαλόκαρδος/η και ότι γενικότερα δεν έχεις κανένα ελλάτωμα; Κάθε τι δικό σου (ΝΑΙ ακόμα και τα ελλατώματα) είναι μέρος της προσωπικότητας σου... μην τα κρύβεις...
Δεν είναι λογικό να βρίσκεσαι με κάποιον που σου σπάει κυριολεκτικά τα νεύρα, δεν τον συμπαθείς καθόλου και να του μιλάς λες και είναι κολλητός σου! Αυτό είναι υποκρισία! Εντάξει δεν λέω να τον βρίζεις με το καλημέρα... Ένα τυπικό χαμόγελο αρκεί! τίποτα παραπάνω αν δεν το νιώθεις....
Δεν γίνεται να τους συμπαθείς όλους! Δεν γίνεται να μην υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που να αντιπαθείς!
Επείσης, δεν γίνεται να παριστάνεις συνέχεια ότι έχεις κάποια κουλτούρα ή ότι τα ξερεις όλα!
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΡΕΙ ΟΛΑ!!  

Το μήνυμα που θέλω να περάσω είναι ότι η αυθεντικότητα και ο αυθορμιτισμός είναι ότι καλύτερο υπάρχει σε μια προσωπικότητα!

~ελπίζω να βοήθησα κάποιους που έχουν πρόβλημα στο να δείχνουν τον αληθινό τους εαυτό~

Μ@Λ@ΚΟΜαγνήτης

Έχω βαρεθεί να ακούω κορίτσια να αναστενάζουν και να αναρωτιούνται :<<Μα γιατί να έχω τον Μ@Λ@ΚΟΜαγνήτη??>>.
Ειληκρινά δεν καταλαβαίνω γιατί σκέφτονται έτσι....

Καταλαβαίνω ότι ίσως έχουν πέσει πολλές φορές πάνω σε αγόρια που τις πλήγωσαν, κι αυτό δεν είναι λίγο για την καρδιά μιας κοπέλας. Αλλά για να έχει μπει κάποιος στην ζωή σου, και σε έχει καταφέρει να τον αγαπήσεις και μετά να σε πληγώσει, πάει να πει ότι εσύ του έδωσες το δικαίωμα να μπει στην καρδιά σου.
Δεν λέω να είσαι επιφιλακτική με όλους, αλλά μερικές από εμάς τα γυρεύουμε. Ας πούμε, ξέρεις ότι κάποιος δεν είναι και το καλύτερο παιδι, δηλαδή έχεις ακούσει ότι είναι ο γόης του σχολείου, τις αλλάζει σαν τα πουκάμισα τις γυναίκες. ΤΙ σε κάνει να πιστέψεις ότι θα είναι διαφορετικά με εσένα;;; Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν εύκολα! Αν σου αποδείξει ότι δεν είναι αυτό που νόμιζες οκ! αλλά μην παρασύρεσαι με την πρώτη ευκαιρία.... Και μετά κάθεσαι και μυξοκλαίς που πέφτουν πάνω σου όλοι οι βλάκες! Μήπως όμως, πέφτεις εσύ πάνω τους;
Υπάρχουν και κάποια άλλα αγόρια όμως που μπορούν να σε κάνουν ευτυχισμένοι. Μπορεί να μην είναι τα πιο όμορφα στο σχολείο, ούτε πολύ γυμνασμένα. Μπορεί να μην έχουν αυτοπεπήθηση και αυτό το πονηρό βλέμμα (που πρέπει να το παραδεχτώ ότι ειναι σέξυ). Παρόλ'αυτά μπορεί να έχουν κάτι που μπορεί να αγαπήσεις...Και λέω "μπορεί" και "μπορεί" γιατί τίποτα δεν είναι σίγουρο με τις ανθρωπινες σχέσεις. Τίποτα δεν είναι σίγουρο με τα αγόρια που είναι ανώριμα και πολλές φορές δεν δείχνουν καν τα συναισθηματά τους. Τίποτα δεν είναι σίγουρο με εμάς τα κορίτσια που σκεφτόμαστε τόσο σύνθετα και περιμένουμε τα πάντα από τους άλλους...

Κι αν τώρα πιστεύεις ότι δεν μπορείς να βρεις κανέναν να σου ταιριάζει ή να σ'αγαπάει όπως εσύ κάπου εκεί έξω υπάρχει το άλλο σου μισό, ο πρίγκιπάς σου. Ίσως να μην είναι πάνω σε άσπρο άλογο, αλλά σε κόκκινο μηχανάκι. Ένα είναι σίγουρο: Η ευτυχία υπάρχει, αρκεί να την αναζητήσεις...

Φιλιά πολλά

Δεσποινίς Άγνωστη

Η ζωή είναι ωραία!

Την περασμένη Πέμπτη τις 4 τελευταίες ώρες, το πρόγραμμα έλεγε "ΤΑΙΝΙΑ". Και όχι όποια κι όποια, αλλά το "Η ζωή είναι ωραία" με τον αξιολάτρευτο και ταλαντούχο Ρομπέρτο Μπενίνι.
Προλάβαμε θέσεις στην πρώτη πρώτη σειρά. (βέβαια! ποιός ξέρει από ποιότητα για να θέλει να δει κιόλας.... οι περισσότεροι κάθονταν πίσω πίσω και κοιμόντουσαν όρθιοι..)

Δεν θέλω να σταθώ τόσο στο γεγονός ότι λάτρεψα την ταινία ή σ'οτιδήποτε άλλο.

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι η δύναμη του ανθρώπου. Όσοι έχετε δει την ταινία καταλαβαίνεται τι θέλω να πω. Για όσους δεν την έχετε δει, θα κάνω μια επεξήγηση...

Ο Ρομπέρτο Μπενίνι υποδίεται έναν Εβραίο που τον έπιασαν μαζί με το παιδί του οι Γερμανοί στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο και τους στέλνουν σε στρατόπεδο συγκέντροσης. Εκεί βρίκεται και η γυναίκα του. (δεν ήταν Εβραία, απλά ήθελε να βρίσκεται με την οικογένεια της). Εκεί, ο πατέρας προσπαθεί με κάθε τρόπο να μην καταλάβει το παιδί του πού βρίσκεται και τι πρόκειται να γίνει. Τον πείθει ότι είναι σε ταξίδι για τα γεννέθλιά του και ότι έχουν πάρει μέρος σ'ένα παιχνίδι όπου όποιος μαζέψει τους πιο πολλούς πόντους θα κερδίσει ένα αληθινό τανκ. Έτσι, το παιδί, μέχρι την τελευταία στιγμή που μπένουν μέσα στο στρατόπεδο οι Αμερικανοί στρατιώτες για να σώσουν τους τελευταίους επιζώντες, θεωρεί ότι εκείνος και ο πατέρας του κέρδισαν το παιχνίδι.

Ο πατέρας, πέθανε στην προσπάθειά του να προστατέψει το παιδί του από τους Γερμανούς.

Έτσι λοιπόν βλέπουμε την δύναμη και την θέληση του ανθρώπου.

Το μήνυμα όμως που πήρα εγώ είναι πως εκείνοι οι άνθρωποι που δεν ήξεραν αν θα ζουν την επόμενη μέρα και έκριβαν μια ελπίδα μέσα τους. Ενώ εμείς (η γενιά μας) έχουμε σχεδόν τα πάντα και πάλι είμαστε δυσαρεστημένοι και επιθυμούμε ακόμα περισσότερα.

αυτά είχα να πω σήμερα

καλό σας απόγευμα! :*

  

για την γλυκιά συνονόματη!

γλυκιά συνονόματη <3
ποτέ μην σκέφτεσαι πως δεν είσαι αρκετά καλή για κάποιον..... ρώτα μας κι εμάς, τους αναγνώστες και φίλους σου, που βλέπουμε τι μπορεί να βγει απ'αυτή την καρδιά και αυτη την ψυχή που κουβαλάς!! και πίστεψε με είναι αρκετάαα! και ιδικά αυτή η ταπινότητά σου είναι μια από τις αρετές σου....
καταλαβαίνω τι περνάς... ξέρω πώς είναι ν'αγαπάς κάποιον, να αναπνέεις γι'αυτόν αλλά κάποιο εμπόδιο να υπάρχει ανάμεσά σας! μα πρέπει να σηκωθείς και να στηριχτεις στα δικά σου πόδια! είτε υπάρχει ένας πρίγκιπας δίπλα σου είτε όχι! έτσι κι αλλιώς οι πρίγκιπες έρχονται και αντιπαρέρχονται... ξανά και ξανά! Ξέρω ότι μπορεί να πεις ότι τον αγαπάς και δεν πρόκειται να το ξεχάσεις τόσο εύκολα!
Μα ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, και μπορεί να λυτρώσει κάθε είδους πληγή!
Και σ'το λέω εγώ αυτό, που καθόμουν και τον περίμενα και έκλαιγα για αυτόν, όλοι μου έλεγαν να προχωρήσω κι εγώ τους έβριζα... (ελπίζω να μην με βρίζεις (πολύ) )
Γι'αυτό, γλυκιά συνονόματη ΧΑΜΟΓΕΛΑ! Όπως μας χαμογελάει ο ήλιος αυτήν την ηλιόλουστη μέρα! (εξάλλου είμαστε τα παιδιά της Crest <3)
Χαμογέλα γιατί το αξίζεις και γιατί σου πάει!
Χαμογέλα γιατί μόνο έτσι θα καταφέρεις να είσαι χαρούμενη!


ευχαριστώ για την έμπνευση!! :))

5 και σημερα.!

Λοιπόν, έχουμε και λέμε!
Σε λιγότερο απο μια βδομάδα θα βρίσκομαι αρκετά μακρυά από εδώ! Επιτέλους, θα κάνω το πρώτο μου ταξίδι μακρυά από το πανέμορφο νησί μας χωρίς τους γονείς μου. Μην με παρεξηγήται! Δεν είναι ότι δεν αγαπώ τον τόπο μου ή τους γονείς μου. Απλά, αυτή τη στιγμή με πλημηρίζει μια επιθυμία για ελευθερία και ανεξαρτητοποίηση.
Βέβαια, το καλύτρο είναι ότι μ'αυτήν την εκδρομή θα'ρθω κοντά σου Θ*<3 μετά από τόσο καιρό.
Ακόμα θυμάμαι την μέρα που έφυγες και τ δάκρυα που κυλούσαν κι απ'τα δικά μου μάτια, κι απ'τα δικά σου. Μα όχι! δεν θα μιλήσω για εκείνη τη μέρα. Όχι, γιατί πονάω. Καλύτερα να λέω για τις μέρες που έρχονται...! Γιατί αυτές θα είναι χαρούμενες!
όπως και οι προηγούμενες.... Οι μέρες σ'ένα λευκό θρανίο γεμάτο καρδούλες ζωγραφισμένες με μολύβι, και τεστ και μαθηματα και βλακιες! Αλλά θα 'ρθουν κι αλλες τέτοιες! Θυμάσαι που σ'το είχα υποσχεθεί; Που σου είχα πει ότι δεν γλιτώνεις έτσι εύκολα από εμένα; Να 'μαι λοιπόν! Υλοποιώ όλες μου τις υποσχέσεις!
Θα είμαι εκεί! <3

Τρύπες..!

Η μαμά μου πάντα είχε ένα θέμα με τις τρύπες... Τρύπες στα αφτιά, στις γλώσσες, στα παντελόνια... Παντού... Τα θεωρούσε, δεν ξέρω, πολύ εκστρίμ για τα γούστα τις...
Αντίθετα εμένα, από μικρή με γοήτευαν οι τρύπες... Ιδιαίτερα στα ρούχα..!  Πάντα όταν άνοιγε μια τρύπα στα παντελόνι μου ή στο καλσόν μου, έβαζα μέσα το δάκτυλό μου και την άνοιγα κιάλλο. Αλλά η μαμά μου πάντα έραβε τις τρύπες...
Οι πολλές τρύπες στα αφτιά πάντα μου άρεσαν γιατί πάντα μου άρεσαν τα σκουλαρίκια! 2 χρόνια ζητούσα να κάνω δεύτερη τρύπα μέχρι να με αφήσουν... Η μαμά δηλαδή, γιατί ο μπαμπάς δεν είχε πρόβλημα και για τρίτη και για τέταρτη (μπράβο πατέρα! αυτός είσαι!!)
[Μην με παρεξηγείτε, δεν τα χώνω στην μητέρα μου που με περιόριζε, ίσα ίσα που την ευχαριστώ γιατί αλλιώς ξέρω πως θα είχα παρεκτραπεί ήδη]
Γενικότερα για μένα τρύπες είτε στα ρούχα είτε στα αφτιά σήμαιναν έναν τρόπο επανάστασης... όπως και τα τατουάζ (αλλά αυτά τα αφήνω γι'αργότερα ;))
Βέβαια δεν σημαίνει ότι όλοι όσοι έχουν  πολλές τρύπες είναι και επαναστάτες, το κάθε άλλο... Απλά εγώ ως μικρό παιδί έτσι το είχα σχηματήσει στο μυαλό μου.
Και με φανταζόμουνα, που λέτε, με πολλά κρυκάκια στα αφτιά, νεραϊδένια τατουάζ στην πλάτη και σκισμένα τζιν (άβισος το μυαλό ενός μικρού παιδιου).

Τέλος πάντων. Το θέμα μου δεν είναι τι σκουλαρίκια θέλω να βάλλω ή πόσα τατουάζ να κάνω..
Το θέμα μου είναι ο ρατσισμός που υπάρχει απέναντι στα άτομα που γουστάρουν να έχουν πολλές τρύπες στο σώμα τους και εκτεταμένα τατουάζ.
Δεν καταλαβαίνω γιατί νοιάζει τους άλλους πόσες τρύπες έχει ο άλλος και πού έχει το τατουάζ του. Αν εκείνου του αρέσει, άστον, μην τον πρήζεις και άστον να το χαρεί... Ίσως για εκείνον να ήταν όνειρο του από παιδί όσο αηδιαστικό και ακραίο κι σου φαινεται εσένα...
Δείτε, κι εγώ δεν είμαι και τόσο απελευθερομένη όσο θα ήθελα μ'αυτά τα θέματα, και πολλές φορές αυτά που κάνουν οι άλλοι μου φαίνονται αηδιαστικά (όπως το σκουλαρίκι στην γλώσσα) αλλά στο τέλος-τέλος, δεν το έκανα εγώ, οπότε ποιό το νόημα να πω <<Μπλιαξ! Κοίτα τον! Είναι σκέτη αηδία>>. Γιατί; ΠΟΙΟ ΤΟ ΝΟΗΜΑ;;; Είναι απλά το <<φαίνεσθαι>>!!

Γι'αυτό η δική μου πρόταση: Μην κρίνετε τους άλλους από την εξωτερική τους εμφάνηση.. Ακόμα κι αν εκείνη είναι φανερά "προχωριμένη" δεν σημαίνει ότι και η προσωπικότητα του ανθρώπου που έχετε απέναντι σας είναι ανάλογη!





Καλό βράδυ,
Δεσποινίς Άγνωστη

Βροχή μου...

Βρέχει κι εγώ τυλίχτηκα
σ' αυτή την αγκαλιά
στα σκουριασμένα σύννεφα στα φύλλα
στης βρεγμένης γης τη μυρωδιά

Ας ήτανε να πνιγώ σαν μια σταγόνα
μέσα στα χείλια σου εγώ
βροχή μου σκέπασε αυτή τη γωνιά
τούτο το σώμα που διψά

Βρέχει και στους καταυλισμούς
χορεύουν τα παιδιά
στάζει ο θεός στις προσευχές στο ντέφι
στις καρδιές στα πόδια τα γυμνά

Ας ήτανε να πνιγώ σαν μια σταγόνα
μέσα στα χείλια σου εγώ
βροχή μου σκέπασε αυτή τη γωνιά
τούτο το σώμα που διψά

Ήρθες βροχή μου κι άλλαξες
το δρόμο και το νου
και βούλιαξε το βήμα μου ποτάμι
κι άθελά μου με τραβάς αλλού

Ας ήτανε να πνιγώ σαν μια σταγόνα
μέσα στα χείλια σου εγώ
βροχή μου σκέπασε αυτή τη γωνιά
τούτο το σώμα που διψά

Βροχή λοιπόν σήμερα, κρύο και γενικότερα ένα μελαγχολικό τοπίο εξελήσετε γύρω μας....
Πόσο λατρεύω την βροχή. Είναι σαν να ξεπλένει όλη τη γη και να μας λειτρώνει απο τις αμαρτίες μας..

Μυρίζει βρεγμένο χώμα. Βγες έξω και μύρισέ το! Νιώσε τις σταγόνες της βροχής πάνω στο πρόσωπό σου... Νιώσε τη φύση γύρω σου! Αφουγκράσου την! Σε χρειάζεται....

Σκέψου το νερό που πέφτει πάνω σου πόσο λίγο είναι πάνω στην γη. Μην το σπαταλάς...
Και όπως λέει κι ένα άλλο τραγούδι, το νερό είναι στοιχείο και στιχιό

Υ.Γ. όπως καταλάβατε σήμερα με έμπνευσε ο Χρήστος Θηβαίος ;)





                         Φιλιά! :*
        Δεσποινίς Άγνωστη