ξανά και ξανά

Μετά από τόσο καιρό, εδώ είμαι και πάλι αγαπημένοι αναγνώστες! Είμαι σίγουρη ότι μου λείψατε πιο πολύ απ' ό,τι σας έλειψα εγώ, αλλά τέλος πάντων είμαι πίσω με μια καινούρια ανάρτηση και ανανεομένο ιστολόγιο... Έχω τόσο καιρό να γράψω, το ξέρω. Κάτι οι εξετάσεις, κάτι το ότι ήμουν χωρίς υπολογιστή ένα μήνα και βάλε, έχω να γράψω από το Φλεβάρη.
Τέλος πάντων... Το πρώτο πράγμα που θέλω να μοιραστώ μαζί σας μετά το come back μου είναι ένα ποιήμα που έγραψα σε περίοδο που ήμουν "τσιμπιμένη" με κάποιον. Να σας πω την αλήθεια, νομίζω πως δεν είμαι πια... νομίζω πως τα μπέρδεψα για άλλη μια φορά αλλά αυτό που έγραψα βγήκε καλό (όπως είπαν και τα λιγοστά άτομα που διάβασαν το χειρόγραφο) κι έτσι το αναρτώ κι εδώ και το αφιερώνω σε όλους εσάς που όπως κι εγώ ακόμα αναρωτιέστε αν ποτέ θα βρείτε ή αν υπάρχει εντέλει αυτό που ο κόσμος ονομάζει <<το άλλο μου μισό>>:

(Το παρακάτω είναι εμπνευσμένο από το ποίημα του Ρίλκε "Ξανά και ξανά")

ξανά και ξανά

εσένα θα ερωτεύομαι

ακόμα κι αν γυρίζω συνεχώς

σ'ένα πάλι θα καταλήξω

το γέλιο σου θ' ακούσω

ξανά και ξανά

και θα καταλάβω

πως εσύ είσαι αυτός που ονειρευόμουν

εσύ

η πρώτη και η τελευταία σκέψη της ημέρας

εσύ

που ένα σου χαμόγελο αρκεί

ξανά και ξανά

 όλον τον πόνο μου να διώξει

το άγγιγμά σου βάλσαμο

για μια καρδιά που είναι δικιά σου

και το βλέμμα σου

που συναντιέται ξανά και ξανά με το δικό μου

τυχαία

στο πιο μαλακό σύννεφο μ'ανεβάζει

ψηλά, στον έβδομο ουρανό

ξανά και ξανά

εσένα θα ερωτεύομαι

ακόμα κι αν γυρίζω συνεχώς

σ'εσένα θα καταλήξω

πάλι.

φιλιά σε όλους και όλες :*

Δεσποινίς Άγνωστη  

"Έρχονται ώρες που όλα τα φοβάμαι....
Κι όσα θυμάμαι, ακόμα με πονούν"




Μνήμες... Αυτό είμαστε... ένα σύνολο από μνήμες και εμπειρίες...

Η ζωή δεν είναι εύκολη... Καθόλου.. το αντίθετο μάλιστα... και κάθε μέρα συνηδιτοποιώ πόσο μικρή είναι. Γι'αυτόν ακριβώς τον λόγο πήρα την απόφαση να κάνω κάθε στιγμή να μετράει... Κάθε στιγμή να δίνω την ψυχή μου σε πράγματα που αγαπώ... να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό για να πραγματοποιήσω τους στόχους μου... να περνάω χρόνο με τους φίλους μου και όλους όσους αγαπώ. Δεν θέλω πια να φοβάμαι... το ξέρω ότι είναι αδύνατο... αλλά τουλάχιστον ευελπιστώ οτι μια μέρα οι φόβοι μου δεν θα είναι εμπόδια, δεν θα με κραττούν πίσω. Μια μέρα θα βρω το θάρρος να βγω απ'το καβούκι που μόνη μου έφτιαξα για μένα και θα πάρω το ρίσκο να ζήσω γιατί δεν γεννήθηκα για να πεθάνω... ΟΧΙ! γεννήθηκα για να ζήσω.. και η ζωή είναι ένα τεράστιο ρίσκο όπου οι καλύτεροι παίχτες δεν είναι αυτοί που δεν φοβούνται τίποτα, αλλά αυτοί που καταφέρνουν να ξεπεράσουν τους φόβους τους!







*πάρε το ρίσκο....* 




δεν έχει νόημα να καταπιέζεσαι*

νόμιζα....

Όλα ξεκίνησαν πριν την αλλαγή...
πριν την μεγάλη αλλαγή...

Είμασταν φίλοι, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα εγώ...
Ακόμα θυμάμαι τις ατέλιωτες συζητήσεις....
στο τηλέφωνο, στα διαλείμματα, τα Σάββατα....
Νόμιζα ότι είμασταν φίλοι....

όμως, όταν ήρθε η ώρα να σε υπερασπιστώ, το έκανα...
Σε υπερασπίστηκα με όλη μου την ψυχή...
πολέμησα για σένα...
σου είπα ότι τα γεγονότα δεν ήθελα να επιρρεάσουν την σχέση μας...
γιατί για μένα σήμαινες πολλά...
νόμιζα ότι είμασταν φίλοι....

όταν ήρθε η δική σου σειρά,
δεν προσπάθησες!
Δεν πολέμησες για μένα...!
όταν ήρθε η σειρά σου
έκανες πίσω και τον άφησες να λέει όλα αυτά τα πράγματα για μένα...
Γιατί;
μήπως κι εσύ τα ίδια πίστευες;

νόμιζα, ........
νόμιζα ότι είμασταν φίλοι

Πατρίδα

Λοιπόν
αγρίεψε ο κόσμος
σαν καζάνι που βράζει
σαν το αίμα που στάζει
σαν ιδρώτας θολός
Πότε-πότε γελάμε
πότε κάνουμε χάζι
και στα γέλια μας μοιάζει
να γλυκαίνει ο καιρός
Μα όταν κοιτάζω τις νύχτες
τις ειδήσεις να τρέχουν
ξέρω ότι δεν έχουν
νέα για να μου πουν
Ήμουν εγώ στη φωτιά
ήμουν εγω η φωτιά
είδα το τέλος με τα μάτια ανοιχτά
Είδα τον πόλεμο φάτσα
τη "φυλή" και τη "ράτσα"
προδομένη από μέσα
απ' τους πιο πατριώτες
να'χουν τη μάνα μου αιχμάλωτη
με το όπλο στο στόμα
τα παιδιά τους στολίζουν
σήμερα τη βουλή
Κάτω από ένα τραπέζι
το θυμάμαι σαν τώρα
με μια κούπα σταφύλι
στου βομβαρδισμού την ώρα
είδα αλεξίπτωτα χίλια
στον ουρανό σαν λεκέδες
Μου μιλούσε ο πατέρας μου
να μην φοβηθώ
"Κοίταξε τι ωραία που πέφτουν!
Τι ωραία που πέφτουν"
Είδα γονείς ορφανούς
ένας παππούς απ'τη Σμύρνη
στη Δράμα πρόσφυγας πήγε
να βρει βουλγάρικη σφαίρα
κι ο άλλος Κύπριος φυγάς
στο μαύρο τότε Λονδίνο
στα 27 του στα 2
τον έκοψαν οι ναζί
Είδα μισή Λευκωσία
βουλιαγμένη Σερβία
στο Βελιγράδι ένα φάντασμα
σ'άδειο ξενοδοχείο
αμερικάνικες βόμβες
και εγώ να κοιμάμαι
αύριο θα τραγουδάμε
στης πλατείας τη γιορτή
Είδα κομμάτια το κρέας
μες τα μπάζα μιας πόλης
είδα τα χέρια, τα πόδια
πεταμένα στη γη
είδα να τρέχουν στο δρόμο
με τα παιδιά τους στο ώμο
κι εγώ τουρίστας
με βίντεο και φωτογραφική
Εδώ στην άσχημη πόλη
που απ'την ανάγκη κρατιέται
ένας λαός ρημαγμένος
μετάλλια ντόπας ζητάει
Ολυμπιάδες κι η χώρα
ένα γραφείο τελετών
θα σου ζητήσω συγνώμη
που σε μεγάλωσα εδώ
Τους είχα δει να γελάνε
οι μπάτσοι κι απ'την Ομόνοια
να πετάν δακρυγόνα στο πυροσβεστικό
Στο παράθυρο-εικόνισμα
άνθρωποι σαν λαμπάδες
και τα κανάλια
αλλού να γυρνούν το φακό
Και είδα ξεριζομένους
να περνούν τη Γραμμή
για μια πόρνη φτηνή
ή για καζίνο και πούρα
Έτσι κι αλλιώς μπερδεμένη
η πίστη μας η καημένη
ο Σολωμός με Αρμάνι
και την καρδιά ανοιχτή
Δεν θέλω ο εαυτός μου
να'ναι τόπος δικός μου
ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν
θα'ταν αγέννητη η γη
Δεν με τρομάζει το τέρας
ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου
Με τρομάζεις εσύ
Με τρομάζεις ακόμα
οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε
της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα του Θεού
ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο
προσκοπάκι χαμένο
Προσεύχεσαι και σκοτώνεις
τραυλίζεις ύμνους οργής
Έχεις πατρίδα το φόβο
γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς τον μέσα σου ξένο
Κι όχι
δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω που πατώ
και πού πηγαίνω
http://www.youtube.com/watch?v=UcvkRZJCMaY 

Ένα τραγούδι που εκφράζει πολλά...
Εκφράζει την κατάσταση της σημερινής κοινωνίας...
Ένα τραγούδι από έναν αληθινό καλλιτέχνη...
Κάποιον που περνάει μηνύματα μέσα απ'τα τραγούδια του...



Δεσποινίς Άγνωστη

Distance..

Η απόσταση που έχει να κάνει μόνο με χιλιόμετρα είναι η πιο απλή..
Κάποιος είναι μακρυά, σου λείπει, πονάς... Τον θέλεις εδώ.. Όμως αγάπη μπορεί να υπάρχει ακόμα κι αν δύο άνθρωποι είναι πολύ-πολύ μακρυά.

Η απόσταση όμως δεν έχει να κάνει μόνο με χιλιόμετρα...
Μπορεί κάποιος να ζει στην ίδια πόλη με σένα, στην ίδια γειτονειά ή ακόμα και να κάθεται δίπλα σου και να τον νιώθεις τόσο μακρυά... Ενώ στην πραγματικότητα είναι τόσο... μα τόσο κοντά που μ'ένα τέντωμα του χεριού σου φτάνεις να τον αγγίξεις στον ώμο.

Η απόσταση με την μεταφορική της ένοια είναι πιο σημαντική απ'ότι με την κυριολεκτική.

Κάποιες άλλες φορές, ενώ δεν υπάρχει απόσταση ανάμεσα σε δυο ανθρώπους πρέπει να υπάρξει για το καλό ενός απ'τους δύο... Γιατί όσο κι αν αγαπάς κάποιον, μερικές φορές δεν είναι για σένα... άθελά του σου κάνει κακό.. σε πληγώνει... σε καταστρέφει...

Και δεν μιλάω μόνο για την ερωτική αγάπη...
Κάποιες φορές ακόμα και στην φιλία υπάρχουν κάθε είδους αποστάσεις...

 The sun is filling up the room
And I can hear you dreaming
Do you feel the way I do right now?
I wish we would just give up
Cause the best part is falling
Call it anything but love
And I will make sure to keep my distanceSay "I love you" and you're not listening
How long can we keep this up, up, up?
And please don't stand so close to me
I'm having trouble breathing
I'm afraid of what you'll see right nowI give you everything I am
All my broken heart beats
Until I know you understand
And I will make sure to keep my distance
Say "I love you" and you're not listening
How long can we keep this up, up, up?
And I keep waiting
For you to take meYou keep waiting
To say what we have
So I make sure to keep my distance
Say "I love you" and you're not listeningHow long can we keep this up, up, up?
Make sure to keep my distance
Say "I love you" and you're not listening
How long til we call this love, love, love?






Υ.Γ. Ξέρω ότι μιλάω λίγο αόριστα... Είναι επειδή δεν μπορώ να βάλλω σε τάξη τις σκέψεις μου τον τελευταίο καιρό... Απλώς ελπίζω να ήταν ένα καλό come-back μετά από τόσο καιρό που είχα να γράψω...

Δεσποινίς Άγνωστη

Please... DON' T be fake!

Ειλικρινά σε κάποιους ανθρώπους θα ήθελα να την φωνάξω αυτή τη φράση:<<Please, don't be fake>>... Δηλαδή ποιο το νόημα του να παριστάνεις συνέχεια τον/την καλό/ή, τον/την ευγενικό/ή, τον συνεχώς άνετο ; Γιατί να παριστάνεις ότι νοιάζεσαι για τους πάντες (ενώ στην πραγματικότητα σε νοιάζει μόνο η πάρτη σου), ότι είσαι μεγαλόκαρδος/η και ότι γενικότερα δεν έχεις κανένα ελλάτωμα; Κάθε τι δικό σου (ΝΑΙ ακόμα και τα ελλατώματα) είναι μέρος της προσωπικότητας σου... μην τα κρύβεις...
Δεν είναι λογικό να βρίσκεσαι με κάποιον που σου σπάει κυριολεκτικά τα νεύρα, δεν τον συμπαθείς καθόλου και να του μιλάς λες και είναι κολλητός σου! Αυτό είναι υποκρισία! Εντάξει δεν λέω να τον βρίζεις με το καλημέρα... Ένα τυπικό χαμόγελο αρκεί! τίποτα παραπάνω αν δεν το νιώθεις....
Δεν γίνεται να τους συμπαθείς όλους! Δεν γίνεται να μην υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που να αντιπαθείς!
Επείσης, δεν γίνεται να παριστάνεις συνέχεια ότι έχεις κάποια κουλτούρα ή ότι τα ξερεις όλα!
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΡΕΙ ΟΛΑ!!  

Το μήνυμα που θέλω να περάσω είναι ότι η αυθεντικότητα και ο αυθορμιτισμός είναι ότι καλύτερο υπάρχει σε μια προσωπικότητα!

~ελπίζω να βοήθησα κάποιους που έχουν πρόβλημα στο να δείχνουν τον αληθινό τους εαυτό~

Μ@Λ@ΚΟΜαγνήτης

Έχω βαρεθεί να ακούω κορίτσια να αναστενάζουν και να αναρωτιούνται :<<Μα γιατί να έχω τον Μ@Λ@ΚΟΜαγνήτη??>>.
Ειληκρινά δεν καταλαβαίνω γιατί σκέφτονται έτσι....

Καταλαβαίνω ότι ίσως έχουν πέσει πολλές φορές πάνω σε αγόρια που τις πλήγωσαν, κι αυτό δεν είναι λίγο για την καρδιά μιας κοπέλας. Αλλά για να έχει μπει κάποιος στην ζωή σου, και σε έχει καταφέρει να τον αγαπήσεις και μετά να σε πληγώσει, πάει να πει ότι εσύ του έδωσες το δικαίωμα να μπει στην καρδιά σου.
Δεν λέω να είσαι επιφιλακτική με όλους, αλλά μερικές από εμάς τα γυρεύουμε. Ας πούμε, ξέρεις ότι κάποιος δεν είναι και το καλύτερο παιδι, δηλαδή έχεις ακούσει ότι είναι ο γόης του σχολείου, τις αλλάζει σαν τα πουκάμισα τις γυναίκες. ΤΙ σε κάνει να πιστέψεις ότι θα είναι διαφορετικά με εσένα;;; Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν εύκολα! Αν σου αποδείξει ότι δεν είναι αυτό που νόμιζες οκ! αλλά μην παρασύρεσαι με την πρώτη ευκαιρία.... Και μετά κάθεσαι και μυξοκλαίς που πέφτουν πάνω σου όλοι οι βλάκες! Μήπως όμως, πέφτεις εσύ πάνω τους;
Υπάρχουν και κάποια άλλα αγόρια όμως που μπορούν να σε κάνουν ευτυχισμένοι. Μπορεί να μην είναι τα πιο όμορφα στο σχολείο, ούτε πολύ γυμνασμένα. Μπορεί να μην έχουν αυτοπεπήθηση και αυτό το πονηρό βλέμμα (που πρέπει να το παραδεχτώ ότι ειναι σέξυ). Παρόλ'αυτά μπορεί να έχουν κάτι που μπορεί να αγαπήσεις...Και λέω "μπορεί" και "μπορεί" γιατί τίποτα δεν είναι σίγουρο με τις ανθρωπινες σχέσεις. Τίποτα δεν είναι σίγουρο με τα αγόρια που είναι ανώριμα και πολλές φορές δεν δείχνουν καν τα συναισθηματά τους. Τίποτα δεν είναι σίγουρο με εμάς τα κορίτσια που σκεφτόμαστε τόσο σύνθετα και περιμένουμε τα πάντα από τους άλλους...

Κι αν τώρα πιστεύεις ότι δεν μπορείς να βρεις κανέναν να σου ταιριάζει ή να σ'αγαπάει όπως εσύ κάπου εκεί έξω υπάρχει το άλλο σου μισό, ο πρίγκιπάς σου. Ίσως να μην είναι πάνω σε άσπρο άλογο, αλλά σε κόκκινο μηχανάκι. Ένα είναι σίγουρο: Η ευτυχία υπάρχει, αρκεί να την αναζητήσεις...

Φιλιά πολλά

Δεσποινίς Άγνωστη