Και δεν τελειώνουν τα "πώς" και τα "γιατί"

Αυτά τα "γιατί" και τα "αν" θα με φάνε εμένα.

Απλώς, 

μετά από όλα αυτά που έγιναν 

ακόμα δεν έχω καταλάβει τίποτα.

Γιατί είμαι πάντα τόσο "ανεπαρκής";;

Και το βάζω σε εισαγωγικά

γιατί, ρε γαμώτο, δεν πιστεύω πως είμαι!

Απλώς αναρωτιέμαι

τι άλλο ήθελες...

Γιατί είναι πάντα κάποια άλλη κι όχι εγώ;

 

 

 

Κι αυτή η ζωή παίζει κάτι παιχνίδια ώρες ώρες(!)

που το μόνο που με κάνει να αναρωτιέμαι είναι:

"Τι αμαρτίες πληρώνω;!"

Πισωγυρίσματα... ΞΑΝΑ

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι να γράψω... Απλώς νιώθω την ανάγκη να γράψω κάτι, αν με καταλαβαίνετε...

Λοιπόν βρήκα τι θα γράψω....
Θα γράψω για ένα άτομο που.. πώς να το πω, ζήσαμε λίγα αλλά έντονα. Υπάρχουν ακόμα πολλά που θα ήθελα να του πω αλλά δεν μου έδωσε την ευκαιρία. Ή μάλλον, για να είμαι δίκαιη, ίσως να μου έδωσε την ευκαιρία να του τα πω κι εγώ την πέταξα λόγω εγωισμού. "Αυτός ο εγωισμός θα σε φάει" ψυθιρίζει μια φωνούλα μέσα μου. Γιατί ξέρω πως, ίσως αν δεν ήθελα να κρατήσω το κεφάλι μου ψηλά, και αν δεν φοβόμουν να εκτεθώ μπορεί να σε είχα ακόμα δίπλα μου.
Δεν έχω ιδέα αν ποτέ θα βρεθείς να διαβάζεις αυτά που γράφω... Δεν ξέρω αν θέλω να τα διαβάσεις.

Αυτό που με έκανε να σε θυμηθώ μετά από τόσο καιρό ήταν ένα τραγούδι που άκουσα τυχαία.

"δεν είσαι εδώ

δεν υπάρχεις πια μες τη ζωή μου

δεν είσαι εδώ"

Δεν είσαι εδώ λοιπόν. Αλλά κάποτε ήσουν. Ήσουν εδώ και ήσουν αυτός στον οποί στηριζόμουν πιο πολύ. Κι όλες εκείνες οι νύχτες, που μόνο η δική σου η φωνή ήταν αρκετή παρηγοριά, δεν φεύγουν από το μυαλό μου. Δεν σε ξεχνώ. Και είναι θλιβερό, γιατί ξέρω πως εσύ προχώρησες. Ακόμα τους συγκρίνω όλους μαζί σου, το ξέρεις; Ακόμα... Νόμιζα πως κάποιος άλλος θα μπορούσε να με κάνει να σε ξεχάσω... και με είχε κάνει. Αλλά για λίγο.. για πολύ λίγο τελικά.

Να σου πω την αλήθεια, δεν ξέρω αν μου λείπεις εσύ ή απλώς η όλη κατάσταση μεταξύ μας. Έχω φτάσει σε σημείο να με λυπάμαι! Γιατί μετά από εσένα, ένα καλό δεν μου έχει συμβεί, σαν να με στοιχιώνεις ένα πράγμα. 

 Tο ξέρω ότι εγώ φταίω... Ποιος άλλος να φταίει για τα δικά μου πισωγυρίσματα;;

Και επειδή πολύ μελοδραματική έγινα και δεν μου πάει (και επειδή είμαι και κυκλοθυμική) το γυρνάω κατευθείαν και θα μυραστώ μαζί σας την πρωινή μου ατυχία

.

.

.

Αφήστε! και ήθελα να πάω για Master Chef....

Φιλιά πολλά σε όλους και όλες!! Ελπίζω εσείς, όπως κι εγώ, να βγάζετε προς τα έξω όλα τα προβλήματα, για να φεύγουν απο πάνω σας και μετά να μην το αφήνετε να σας παίρνει από κάτω!!

 

Ελαττώματαα

Λοιπόν!!!
Σήμερα η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε μένα και τα ελαττώματά μου! Που είναι κάμποσα... Και όχι, δεν μιλάω σε μια κρίση κατωτερότητας και ανασφάλειας για τον εαυτό μου! Μιλάω με σκοπό να αναγνωρίσω τα ελαττώματά μου! (γιατί όταν ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα και από πού προέρχεται μπορείς και να το λύσεις!!! :))



Πράγματα που μου την σπάνε στον εαυτό μου:

#1: Κρίνω τον καθένα και μάλιστα πολύ γρήγορα. Πολλές φορές αντιπαθώ κάποιον τόσο πολύ, μου την δίνει στα νεύρα (πριν τον γνωρίσω καν) και μετά τον γνωρίζω και νιώθω τόοοοοοσο ηλίθια γιατί αυτός ο κάποιος είναι μια χαρά άνθρωπος και καταντάω όχι απλά να τον συμπαθώ αλλά και να γίνουμε φίλοι και να βγαίνουμε.
#2: Είμαι ξερόλας. Καλά αυτό θα το έχετε συνειδητοποιήσει κι εσείς. Πάντα θεωρώ ότι τα ξέρω όλα και είναι καθήκον μου να τα πω και στους άλλους μπας και ξεστραβοθούν κι αυτοί ;Ρ
#3: Είμαι κυκλοθυμική. Πολύ όμως. Την μια στιγμή θα σου τραγουδάω το καινούριο τραγούδι της Lady Gaga χορεύοντας παράλληλα και την άλλη κάθομαι και αναρωτιέμαι ποιο το νόημα της ζωής και κλαψουρίζω.
#4:  Ή θα είμαι τελείως ψωνάρα, ή η αυτοπεποίθησή μου θα είναι στα τάρταρα... Περνάω από τον καθρέφτη και ή θα πω <<Καλά τελικά είμαι και πολύ κουκλάρα>> ή <<Γιατί μ' αφήνουν και κυκλοφορώ έτσι;>>. Αυτό πρέπει να το παραδεχτώ, είναι το πιο γελοίο απ' όλα.
#5: Ξέρω πως είμαι έξυπνη και θεωρώ τους άλλους χαζούς. Αυτό μου το λέει και η μαμά μου, ότι πολλές φορές φέρομαι λες και είμαι μόνο εγώ έξυπνη. Μου τη δίνει γιατί δεν το κάνω επίτηδες. Απλώς συμβαίνει.
#6: Είμαι πεισματάρα. Όταν ξέρω (ή έστω νομίζω) πως έχω δίκιο θα το υποστηρίξω μέχρι τέλους. Δεν με νοιάζει όοο,τι κι αν λέει ο άλλος. Από τη στιγμή που εγώ έχω σχηματίσει γνώμη... ΤΕΛΟΣ!  
#7: Φτιάχνω πάααααρα πολλές ιστορίες με το μυαλό μου. ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ. Να μου πείτε γιατί είναι κακό αυτό; Είναι για μένα. Είναι γιατί δεν γίνονται ποτέ πραγματικότητα ενώ εγώ περίμενα ότι θα γίνουν.
  

Και κάπου εδώ θα τελειώσω... Και όχι επειδή πιστεύω πως δεν έχω άλλα ελαττώματα... Απλώς επειδή θεωρώ ότι δεν έχει νόημα. Το νόημα είναι όλοι να καταλάβουμε ποια είναι τα ελαττώματά μας και να προσπαθήσουμε, αν όχι να τα διορθώσουμε τελείως, να τα ελαττώσουμε κάπως..




Και σ' αυτό το σημείο θα ήθελα να πω ότι <<δεν φταίω εγώ>> (όπως λέει και ένας φίλος) για τα ελαττώματά μου... Απλώς συμβαίνουν!!!!



 Φιλιά σε όλους και όλες :*

χάος

Ένα χάος

ούτε αρχή ούτε τέλος.

Χαμένη στο βυθό

στον σκοτεινό νυχτερινό βυθό.

Το κύμα την παρέσυρε.

Έφυγε για πάντα.

ξανά και ξανά

Μετά από τόσο καιρό, εδώ είμαι και πάλι αγαπημένοι αναγνώστες! Είμαι σίγουρη ότι μου λείψατε πιο πολύ απ' ό,τι σας έλειψα εγώ, αλλά τέλος πάντων είμαι πίσω με μια καινούρια ανάρτηση και ανανεομένο ιστολόγιο... Έχω τόσο καιρό να γράψω, το ξέρω. Κάτι οι εξετάσεις, κάτι το ότι ήμουν χωρίς υπολογιστή ένα μήνα και βάλε, έχω να γράψω από το Φλεβάρη.
Τέλος πάντων... Το πρώτο πράγμα που θέλω να μοιραστώ μαζί σας μετά το come back μου είναι ένα ποιήμα που έγραψα σε περίοδο που ήμουν "τσιμπιμένη" με κάποιον. Να σας πω την αλήθεια, νομίζω πως δεν είμαι πια... νομίζω πως τα μπέρδεψα για άλλη μια φορά αλλά αυτό που έγραψα βγήκε καλό (όπως είπαν και τα λιγοστά άτομα που διάβασαν το χειρόγραφο) κι έτσι το αναρτώ κι εδώ και το αφιερώνω σε όλους εσάς που όπως κι εγώ ακόμα αναρωτιέστε αν ποτέ θα βρείτε ή αν υπάρχει εντέλει αυτό που ο κόσμος ονομάζει <<το άλλο μου μισό>>:

(Το παρακάτω είναι εμπνευσμένο από το ποίημα του Ρίλκε "Ξανά και ξανά")

ξανά και ξανά

εσένα θα ερωτεύομαι

ακόμα κι αν γυρίζω συνεχώς

σ'ένα πάλι θα καταλήξω

το γέλιο σου θ' ακούσω

ξανά και ξανά

και θα καταλάβω

πως εσύ είσαι αυτός που ονειρευόμουν

εσύ

η πρώτη και η τελευταία σκέψη της ημέρας

εσύ

που ένα σου χαμόγελο αρκεί

ξανά και ξανά

 όλον τον πόνο μου να διώξει

το άγγιγμά σου βάλσαμο

για μια καρδιά που είναι δικιά σου

και το βλέμμα σου

που συναντιέται ξανά και ξανά με το δικό μου

τυχαία

στο πιο μαλακό σύννεφο μ'ανεβάζει

ψηλά, στον έβδομο ουρανό

ξανά και ξανά

εσένα θα ερωτεύομαι

ακόμα κι αν γυρίζω συνεχώς

σ'εσένα θα καταλήξω

πάλι.

φιλιά σε όλους και όλες :*

Δεσποινίς Άγνωστη  

"Έρχονται ώρες που όλα τα φοβάμαι....
Κι όσα θυμάμαι, ακόμα με πονούν"




Μνήμες... Αυτό είμαστε... ένα σύνολο από μνήμες και εμπειρίες...

Η ζωή δεν είναι εύκολη... Καθόλου.. το αντίθετο μάλιστα... και κάθε μέρα συνηδιτοποιώ πόσο μικρή είναι. Γι'αυτόν ακριβώς τον λόγο πήρα την απόφαση να κάνω κάθε στιγμή να μετράει... Κάθε στιγμή να δίνω την ψυχή μου σε πράγματα που αγαπώ... να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό για να πραγματοποιήσω τους στόχους μου... να περνάω χρόνο με τους φίλους μου και όλους όσους αγαπώ. Δεν θέλω πια να φοβάμαι... το ξέρω ότι είναι αδύνατο... αλλά τουλάχιστον ευελπιστώ οτι μια μέρα οι φόβοι μου δεν θα είναι εμπόδια, δεν θα με κραττούν πίσω. Μια μέρα θα βρω το θάρρος να βγω απ'το καβούκι που μόνη μου έφτιαξα για μένα και θα πάρω το ρίσκο να ζήσω γιατί δεν γεννήθηκα για να πεθάνω... ΟΧΙ! γεννήθηκα για να ζήσω.. και η ζωή είναι ένα τεράστιο ρίσκο όπου οι καλύτεροι παίχτες δεν είναι αυτοί που δεν φοβούνται τίποτα, αλλά αυτοί που καταφέρνουν να ξεπεράσουν τους φόβους τους!







*πάρε το ρίσκο....* 




δεν έχει νόημα να καταπιέζεσαι*

νόμιζα....

Όλα ξεκίνησαν πριν την αλλαγή...
πριν την μεγάλη αλλαγή...

Είμασταν φίλοι, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα εγώ...
Ακόμα θυμάμαι τις ατέλιωτες συζητήσεις....
στο τηλέφωνο, στα διαλείμματα, τα Σάββατα....
Νόμιζα ότι είμασταν φίλοι....

όμως, όταν ήρθε η ώρα να σε υπερασπιστώ, το έκανα...
Σε υπερασπίστηκα με όλη μου την ψυχή...
πολέμησα για σένα...
σου είπα ότι τα γεγονότα δεν ήθελα να επιρρεάσουν την σχέση μας...
γιατί για μένα σήμαινες πολλά...
νόμιζα ότι είμασταν φίλοι....

όταν ήρθε η δική σου σειρά,
δεν προσπάθησες!
Δεν πολέμησες για μένα...!
όταν ήρθε η σειρά σου
έκανες πίσω και τον άφησες να λέει όλα αυτά τα πράγματα για μένα...
Γιατί;
μήπως κι εσύ τα ίδια πίστευες;

νόμιζα, ........
νόμιζα ότι είμασταν φίλοι