κρυμμένη μελωδία

Ακούω τη μελωδία σου από μακρυά

υπόκωφη και ζεστή .

Ψάχνω στους διαδρόμους δειλά να σε βρω.

Τρέχω κι ανοίγω τις πόρτες,

ψάχνω, ψάχνω.

Δεν είσαι πουθενά.

Μα η μουσική δυναμώνει.

Με καλεί.

Το ξέρω ότι είσαι εσύ,

το αισθάνομαι.

Μου φωνάζει να πάω κοντά σου,

να τρέξω να σε βρω.

Τα αφτιά μου βουίζουν,

το βλέμμα μου θολώνει.

Το κεφάλι μου πάει να σπάσει.

Δεν σε βρίσκω πουθενά.

Πού είσαι;

Αφού σε ακούω, δεν μπορεί να είσαι μακρυά!

Πού είσαι;

~Τα πάντα

Kαι με παράπονο σου φώναξε

"αγάπησέ με!"

σαν μικρό παιδί

με δάκρυα στα μάτια

και χέρια ανοιχτά

να περιμένουν να δεχτούν

έστω και το πιο λίγο,

το ελάχιστο,

που έχεις να τους δώσεις.

Κουράστηκαν το τίποτα

να έχουν για θησαυρό.

Είναι καιρός για τα 'πάντα'.

give me love

~Αλμυρό όνειρο

Ήσουν ένα όνειρο μονάχα.

Ένα όνειρο αλμυρό, σαν το νερό της θάλασσας.

Κι εσύ κινείσαι πάντα όπως τα θαλασσινά νερά.

Άνεμοι δυνατοί σε ταράζουν,

κι εγώ μέσα στην φουρτούνα σου πνίγομαι,

γιατί ήμουν μικρή για να μάθω κολύμπι.

Όταν ξύπνησα έμαθα να κολυμπώ.

Καλά, πολύ καλά.

Μα τότε,

ξαφνικά,

χάθηκαν οι θάλασσες.

 

 καλό σας βράδυ,

Δ.Α.