κρυμμένη μελωδία

Ακούω τη μελωδία σου από μακρυά

υπόκωφη και ζεστή .

Ψάχνω στους διαδρόμους δειλά να σε βρω.

Τρέχω κι ανοίγω τις πόρτες,

ψάχνω, ψάχνω.

Δεν είσαι πουθενά.

Μα η μουσική δυναμώνει.

Με καλεί.

Το ξέρω ότι είσαι εσύ,

το αισθάνομαι.

Μου φωνάζει να πάω κοντά σου,

να τρέξω να σε βρω.

Τα αφτιά μου βουίζουν,

το βλέμμα μου θολώνει.

Το κεφάλι μου πάει να σπάσει.

Δεν σε βρίσκω πουθενά.

Πού είσαι;

Αφού σε ακούω, δεν μπορεί να είσαι μακρυά!

Πού είσαι;

~Τα πάντα

Kαι με παράπονο σου φώναξε

"αγάπησέ με!"

σαν μικρό παιδί

με δάκρυα στα μάτια

και χέρια ανοιχτά

να περιμένουν να δεχτούν

έστω και το πιο λίγο,

το ελάχιστο,

που έχεις να τους δώσεις.

Κουράστηκαν το τίποτα

να έχουν για θησαυρό.

Είναι καιρός για τα 'πάντα'.

give me love

Το άγγιγμα... το ξέρεις;

Τον αγαπώ.

Τον αγαπώ ακόμα, το ξέρεις;

Είναι αυτός,

η πρώτη και η τελευταία σκέψη της μέρας,

ακόμα.

Είναι η εικόνα του μέσα στο μυαλό μου

που με κάνει να χαμογελώ

όταν κουρασμένη γυρίζω σπίτι και το μυαλό μου δεν δουλεύει και θέλω να τα βροντίξω όλα.

Είναι αυτός

που για ένα δικό του ίσως

τη σιγουριά όλου του κόσμου θα άφηνα πίσω.

Μέσα από αυτόν έμαθα για πρώτη φορά

τι είναι έρωτας και τι αγάπη.

Πρώτη και μοναδική φορά ερωτεύτηκα, το ξέρεις;

Πρώτη φορά έκλαψα πικρά, πληγώθηκα βαθυά.

Έμαθα πως ένα άγγιγμα

απειροελάχιστο και αγνό

είναι ικανό να φέρει ρίγη.

Ένα άγγιγμα κάποιες φορές

είναι πιο δυνατό από πολλά άλλα πράγματα μαζί. 

Ένα τόσο δα μικρό αγνό άγγιγμα,

το ξέρεις;

Δεν το ξέρεις!

Δεν με ρώτησες ποτέ.

Έμαθα πως μια κουβέντα είναι αρκετή να σε καταστρέψει.

Έμαθα πως ένα χαμόγελο κι ένα βλέμμα προς την αντίθετη κατεύθυνση

μπορεί να σε τσακίσει.

Έτσι απλά.

Αλλά ακόμα τον αγαπώ,

το ξέρεις!

Είναι αυτός,

η πρώτη και η τελευταία σκέψη της μέρας.

Ακόμα.

 

Ποτέ δεν θα το μάθει 

 

Καλό σας ξημέρωμα,

Δ.Α.