Δυο χέρια

Ποτέ δεν ήξερα τι ήθελα,

μα όταν με άγγιξαν εκείνα τα ζεστά χέρια

κατάλαβα πως αυτό είναι που θέλω.

Όμως δεν μπορώ να το έχω,

γιατί δεν υπάρχει τρόπος.

Τα δυο αυτά χέρια

δεν αποτελούν επιλογή

απλά μια επιθυμία.

 

Η φυγή

Την απόφαση που έπρεπε να πάρει, την πήρε! Θα έφευγε χωρίς άλλες αναβολές. Το χωριό πια δεν την χωρούσε. Δεν υπήρχε πια εκείνη η ζεστή θέση για εκείνη εκεί. Δεν την πείραζε. Ίσα ίσα που την ευχαριστούσε γιατί θα κατάφερνε να ξεχάσει. Να ξεχάσει όσα την πονούσαν.
Τριγύριζε στο έρημο σπίτι προσπαθώντας να αποφασίσει τι θα έπαιρνε μαζί της, αν έπαιρνε κάτι δηλαδή. Ένα στρώμα σκόνης σκέπαζε κάθε επιφάνεια και φανέρωνε την θλίψη και την εγκατάλειψη του παλιού πέτρινου σπιτιού.
Όλα γύρω της της θύμιζαν άρρωστα βράδια και θυμό και καυτά δάκρυα πάνω σε κόκκινα μάγουλα. Όλα της θύμιζαν κενά βλέμματα και την ανυπόφορη σιωπή. Μια σιωπή που φώναζε πιο δυνατά από όλες τις κραυγές που δεν μπορούσε να κρατήσει άλλο μέσα της.
Τα παράθυρα ήταν μεγάλα μα οι βαριές σκούρες κουρτίνες δεν άφηναν το φως να μπει μέσα στο σπίτι. Ούτε μια ακτίνα φωτός.
<<Εσύ είσαι ο ήλιος μου>> της έλεγε η μητέρα της. <<Έχεις μέσα σου τη φωτιά>>.
Δεν θα έπαιρνε τίποτα τελικά. Δεν υπήρχε κάτι που να χρειάζεται ή κάτι που να θέλει. Η μητέρα της είχε πεθάνει κι ο αδελφός της είχε χαθεί στους ωκεανούς εδώ και καιρό. Εκείνη θα έφευγε, όπως έφευγε κι εκείνος κάθε φορά που χτυπούσε την μητέρα της. Την χτυπούσε κι έφευγε, έτσι απλά. Χωρίς εξηγήσεις και χωρίς ποτέ ίχνος μεταμέλειας. <<Όπου είμαι εγώ θα είσαι κι εσύ>> της είχε πει. Δίκιο είχε. Κι αυτός και η μητέρα της τώρα ήταν στο χώμα. Μαζί κατά μία έννοια.
Κοίταξε το γκρίζο γύρω της. <<Εγώ είμαι η φωτιά>>φώναξε. Τα σπίρτα ήταν πάνω στο τραπεζάκι. Άναψε ένα και το άφησε πάνω στην πολυθρόνα. Έτρεξε έξω από εκεί, για πρώτη φορά ελεύθερη. 

κρυμμένη μελωδία

Ακούω τη μελωδία σου από μακρυά

υπόκωφη και ζεστή .

Ψάχνω στους διαδρόμους δειλά να σε βρω.

Τρέχω κι ανοίγω τις πόρτες,

ψάχνω, ψάχνω.

Δεν είσαι πουθενά.

Μα η μουσική δυναμώνει.

Με καλεί.

Το ξέρω ότι είσαι εσύ,

το αισθάνομαι.

Μου φωνάζει να πάω κοντά σου,

να τρέξω να σε βρω.

Τα αφτιά μου βουίζουν,

το βλέμμα μου θολώνει.

Το κεφάλι μου πάει να σπάσει.

Δεν σε βρίσκω πουθενά.

Πού είσαι;

Αφού σε ακούω, δεν μπορεί να είσαι μακρυά!

Πού είσαι;

Κάτω από τον ίδιο ουρανό

Σ'αγάπησα.

Μα εσύ αγάπησες κάποια άλλη.

Κι αυτό με έκανε χίλια κομμάτια.

Δεν μπορώ να το ξεχάσω.

Λυπάμαι.

Ζούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό.

Κοιτάμε κι οι δυο τα ίδια αστέρια.

Όμως εσύ σκέφτεσαι άλλη όταν τα κοιτάς,

όχι εμένα.

Γι'αυτό μην μου λες πως μ'αγαπάς.

Μην μου το ξαναπείς ποτέ.

Μην λες ψέματα,

δεν πρέπει.

Όνειρα που δεν έγιναν πραγματικότητα ποτέ.

Αγγίγματα που δεν τα θυμάσαι τωρα πια,

λόγια που ξέχασες να πεις

και φιλιά που δεν ήθελες να δώσεις.

Ζούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό,

μα είμαστε ξένοι.

~Τα πάντα

Kαι με παράπονο σου φώναξε

"αγάπησέ με!"

σαν μικρό παιδί

με δάκρυα στα μάτια

και χέρια ανοιχτά

να περιμένουν να δεχτούν

έστω και το πιο λίγο,

το ελάχιστο,

που έχεις να τους δώσεις.

Κουράστηκαν το τίποτα

να έχουν για θησαυρό.

Είναι καιρός για τα 'πάντα'.

give me love

~Αλμυρό όνειρο

Ήσουν ένα όνειρο μονάχα.

Ένα όνειρο αλμυρό, σαν το νερό της θάλασσας.

Κι εσύ κινείσαι πάντα όπως τα θαλασσινά νερά.

Άνεμοι δυνατοί σε ταράζουν,

κι εγώ μέσα στην φουρτούνα σου πνίγομαι,

γιατί ήμουν μικρή για να μάθω κολύμπι.

Όταν ξύπνησα έμαθα να κολυμπώ.

Καλά, πολύ καλά.

Μα τότε,

ξαφνικά,

χάθηκαν οι θάλασσες.

 

 καλό σας βράδυ,

Δ.Α.

είχαμε το σήμερα

Eιχαμε το σήμερα,

είχαμε το τώρα.

Τουλάχιστον αυτά.

Και κανεις δεν μπορει να μου τα πάρει.

Αυτά είναι δικά μου

Εκείνα τα αγγίγματα και τα βλέμματα είναι δικά μου.

Δικά μας.

Και κανείς δεν μπορεί να μας τα πάρει.

 

Kαληνύχτα 

~Ό,τι δίνεις (δεν) παίρνεις

Και δίνεις.

 Όλο δίνεις.

 Δίνεις ολόκληρο το είναι σου 

σε κάτι που δεν έχει να σου δώσει πίσω,

 σε κάτι που δεν έχει μέλλον.

 Γιατί δίνεις; Δεν πονάς; 

Δεν πονάει να δίνεις κομμάτια του εαυτού σου και να τα χαρίζεις 

χωρίς τίποτα να σου γεμίζει το κενό; 

Έλα εδώ. 

Η αγάπη που θέλω να δώσω 

και κανένας δεν παίρνει 

τις τρύπες θα γεμίσει του κορμιού σου 

και τα χέρια μου τις πληγές σου θα καθαρίσουν. 

Δεν ξέρω αν τις γιατρέψουν εντελώς 

μα σίγουρα θα τις φροντίσουν. 

Στην στοργική μου αγκαλιά θα σε κρατήσω 

και θα σου δώσω ό,τι δεν σου'δωσε κανείς 

κι ό,τι από μένα κανείς δεν πήρε.

~Το ποτάμι της γνώσης

Kι είναι αυτή η θύμηση της ανείπωτης χαράς

που σε κάνει ν' αναρωτιέσαι.

Πήγες στον Παράδεισο και γύρισες

ή

αυτό που για Παράδεισο το νόμιζες

έκρυβε τέρατα μοχθηρά και δράκους και άγρια φυτά στα έγκατά του;

Τι είναι αλήθεια άραγε;

Και πόσο θα κοστίσει να τη μάθεις; 

Πόσα χρυσά νομίσματα θα χρειαστεί να δώσεις 

για να λούσεις τα μαλλιά σου στο ποτάμι της γνώσης;

Το δίκιο και το άδικο

Εσύ έβρισκες τα ποιήματά μου αηδίες,

κι εγώ σου έλεγα

"μην νοιάζεσαι, κανένα δεν αναφέρεται σε σένα".

Αλήθεια ήταν.

Ποτέ δεν έγραψα ούτε μια σειρά για σένα.

Ούτε μία.

Ποτέ.

Υποτίθεται πως θα'πρεπε.

Υποτίθεται πως εσύ κι εγώ είμασταν κάτι.

Ίσως να κάναμε κι οι δυο λάθος.

Και να'μαι τώρα να γράφω για σένα.

Και τι γράφω δηλαδή;

Παράπονα....

Μα μήπως κι εσύ δεν έχεις παράπονα από μένα;

Να σε αδικήσω;

Δεν μπορώ.

Μα δεν μπορώ και το μέρος σου να πάρω τούτη τη στιγμή.

Ήρθε η ώρα να δω εγώ τι θα κάνω.

Προς το παρόν

μόνο λυπάμαι.

Λυπάμαι, γιατί απ'ό,τι φαίνεται

μόνο να πληγώσουμε ο ένας τον άλλον καταφέραμε τελικά.

Κι είναι κρίμα, δεν είναι;

Σε βλέπω και σου χαμογελώ,

μα το κάνω μόνο από ευγένεια.

Πώς φτάσαμε ως εδώ, αλήθεια;

Μάλλον δεν ήταν γραφτό.

Σίγουρα είναι καλύτερα να είμαστε χώρια.

Το άγγιγμα... το ξέρεις;

Τον αγαπώ.

Τον αγαπώ ακόμα, το ξέρεις;

Είναι αυτός,

η πρώτη και η τελευταία σκέψη της μέρας,

ακόμα.

Είναι η εικόνα του μέσα στο μυαλό μου

που με κάνει να χαμογελώ

όταν κουρασμένη γυρίζω σπίτι και το μυαλό μου δεν δουλεύει και θέλω να τα βροντίξω όλα.

Είναι αυτός

που για ένα δικό του ίσως

τη σιγουριά όλου του κόσμου θα άφηνα πίσω.

Μέσα από αυτόν έμαθα για πρώτη φορά

τι είναι έρωτας και τι αγάπη.

Πρώτη και μοναδική φορά ερωτεύτηκα, το ξέρεις;

Πρώτη φορά έκλαψα πικρά, πληγώθηκα βαθυά.

Έμαθα πως ένα άγγιγμα

απειροελάχιστο και αγνό

είναι ικανό να φέρει ρίγη.

Ένα άγγιγμα κάποιες φορές

είναι πιο δυνατό από πολλά άλλα πράγματα μαζί. 

Ένα τόσο δα μικρό αγνό άγγιγμα,

το ξέρεις;

Δεν το ξέρεις!

Δεν με ρώτησες ποτέ.

Έμαθα πως μια κουβέντα είναι αρκετή να σε καταστρέψει.

Έμαθα πως ένα χαμόγελο κι ένα βλέμμα προς την αντίθετη κατεύθυνση

μπορεί να σε τσακίσει.

Έτσι απλά.

Αλλά ακόμα τον αγαπώ,

το ξέρεις!

Είναι αυτός,

η πρώτη και η τελευταία σκέψη της μέρας.

Ακόμα.

 

Ποτέ δεν θα το μάθει 

 

Καλό σας ξημέρωμα,

Δ.Α.

πρωτοχρονιά

                 Και μετά από ένα όμορφο ξενύχτι με καλούς φίλους και βόλτες και ποτά και γέλια (αχ, πόσα γέλια!) έρχονται από εκεί που δεν το περιμένεις οι κεραυνοί. Έσχησαν την ήρεμη νύχτα και με τρόμαξαν. Με τρόμαξαν πολύ. Έχετε δει τις ταινίες με τις χαρούμενες οικογένειες να κόβουν τη βασιλόπιτα και η μόνη τους έννοια να είναι μην τυχόν και πέσει κανένα ψύχουλο στο πάτωμα; Ε, λοιπόν, ούτε καν. Η χρονιά ξεκινάει μ'ένα μεγάλο μάθημα για όλους.

             

Τι είναι η διασκέδαση; Τι είναι η φιλία; 

Τι είναι το φιλί και τι το ποτό; 

Τι είναι η οικογένεια και τι το οξυγόνο; 

Τι είναι η ζωή αλήθεια; 

Τι είναι η τιμή και τι ο χρόνος;

"Σ'αγαπώ" ήθελα να φωνάξω προς κάθε μεριά,

μήπως και δεν προλάβω να το πω

να το ακούσουν.

καλή χρονιά σε όλους

sing me to sleep, I don't want to wake up on my own again

14/10/13

Και τώρα που τελείωσε
και ησύχασαν οι ψυχές
και στέγνωσαν τα δάκρυα
κι οι αναμνήσεις δεν πληγώνουν
σε κοιτώ και χαμογελώ.

Χαμογελώ γιατί ξέρω 
πως ήταν αληθινό.
Ξέρω πως σ'αγάπησα μ'όλη μου τη δύναμη
ακόμη κι αν κανείς μας δεν ήταν έτοιμος.

Σε κοιτώ και χαμογελώ 
γιατί εμείς ποτέ δεν θα'μαστε άγνωστοι.
Εσύ έχεις δει 
την κρυφή μου πλευρά.





 

                                                                                                                                            Σας φιλώ,

Δεσποινίς Άγνωστη. :*

                                                                               

τελικά όλες είμαστε χαζογκόμενες.

Την πρώτη φορά που ένας φίλος με είπε χαζογκόμενα για πλάκα ήθελα να του σπάσω το κεφάλι! Μετά από λίγο καιρό όμως συνειδητοποίησα ότι είμαι. Και όχι μόνο εγώ αλλά κι εσύ και η κολλητή σου και κάθε άλλη που το αρνείται φανατικά! Κορίτσια, όλες την κρύβουμε μέσα μας, άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο. Για μένα προσωπικά δεν ξέρω σε τι επίπεδα βρίσκομαι, πάντως βρίσκομαι. Και για να δούμε μερικά από τα χαρακτηριστικά της χαζογκόμενας:

1) Όσο την φτύνουν, τόσο κολλάει και είναι απόλυτα φυσιολογικό. Όταν δεν σε θέλει κάποιος, τόσο σου γεννιέται η επιθυμία να τον κάνεις δικό σου, να θέλεις να σε θέλει. Κι αυτό γιατί όταν σε θέλει, είναι υπερβολικά απλό το θέμα και τον παίρνεις για δεδομένο.

2) Είστε μαζί 2 βδομάδες και τσατίζεσαι όταν δεν σηκώνει το τηλέφωνο ή δεν απαντάει στις κλήσεις σου και βγάζεις κατευθείαν το πόρισμα ότι σε έχει γραμμένη. Την περίπτωση να έχει κάποια δουλειά, να κοιμάται, να μην έχει κάρτα δεν την σκέφτηκες ας πούμε έτσι;

3) Είσαι μες την ανασφάλεια. Γιατί; Μπορεί να θεωρείς ότι σου λείπουν πάρα πολλά πράγματα, κι εγώ το ίδιο πιστεύω, αλλά βρες μου ΜΙΑ πάνω σ'αυτον τον πλανήτη που να μην της λείπει τίποτα! ΜΙΑ! Και στο τέλος-τέλος ούτε αυτός που σου αρέσει είναι τέλειος!

4) Κάθεσαι και φτιάχνεις ρούχα και μαλλί δέκα χρόνια όταν πρόκειται να δεις τον καλό σου, παραλείποντας να κάνεις άλλα πράγματα. Καταλαβαίνω την ανάγκη να είσαι όμορφη (γιατί την έχω κι εγώ) αλλά γιατί να είσαι όμορφη για έναν άντρα και όχι για σένα;; για να αισθάνεσαι εσύ καλά;

5) Νομίζεις ότι επειδή δεν είσαι όμορφη ή αρκετά αδύνατη, δεν θα γυρίσει κανένα αγόρι να σε κοιτάξει! Σοβαρά τώρα;;; Δηλαδή μόνο τα μοντέλα βγαίνουν με αγόρια; Υπάρχουν και κάποια άλλα πράγματα που μετράνε παραπάνω από την εξωτερική εμφάνιση. Λέγονται χαρακτήρας, εξυπνάδα, χιούμορ και καλή διάθεση.

Kαι ξέρετε τι μου τη σπάει πιο πολύ απ'όλα αυτά;

Το γεγονός ότι κι εγώ τα κάνω όλα αρκετές φορές! 

Γι'αυτό καταντάω πιο χαζογκόμενα κι από τις χαζογκόμενες που τα κάνουν χωρίς να ξέρουν.

Εγώ τα κάνω ενώ ξέρω, μα δεν μπορώ να τα ελέγξω.

και σας αφήνω με μια φράση κλειδί από έναν από τους πιο γοητευτικούς άντρες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου!

τα φιλιά μου :*

καλό απόγευμα σε όλους!!

Δεσποινίς Άγνωστη ^^

Αγάπη είναι να τσακώνεστε μες τη μέση της νύχτας και να φωνάζετε και να στριγκλίζετε κι ανάμεσα στα καντήλια να σου λέει: "Βάλλε πια κάτι πάνω σου! Θα κρυώσεις έτσι που κυκλοφορείς!".

χρυσαφένιες πεταλούδες

Οι ελπίδες

σαν χρυσαφένιες πεταλούδες

πετούν από 'δω κι από 'κει μες το μυαλό μου.

Δεξιά και αριστερά

πάνω και κάτω

σχηματίζοντας μόνο ένα πράγμα,

τα μάτια σου.

Τόσο μαύρη αυτή η νύχτα απόψε

χωρίς τα μάτια σου να την φωτίζουν

και τόσο κρύα

χωρίς την ανάσα σου να την ζεσταίνει.

Μείνε εδώ, μαζί μου

λίγο ακόμη μόνο

να νιώθω πως είσαι δίπλα μου,

πως δεν είμαι μόνη.

Κι ο ήλιος έδυσε

Με το ζόρι μου'ριξες ένα βλέμμα

το ξέρεις;

Κι αυτό αδιάφορο,

το ξέρεις;

Σαν να μην ήμουν εκεί για σένα ήταν.

Γιατί;

Με το ζόρι ένα "γεια".

Γιατί;

Γίναμε δυο ξένοι!

Δεν θέλω.

Η άλλη όψη της ελπίδας

Και τώρα κατάλα τι εννοούσε ο Καζαντζάκης όταν έλεγε

"Δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος"

γιατί είναι μεγάλη ελευθερία να μην ελπίζεις.

Διότι, όταν ελπίζεις

περιμένεις και περιμένεις

τις ελπίδες να γίνουν πραγματικότητα

και όλο αυτό σε σκλαβώνει.

Όταν όμως έρθει η στιγμή

που τίποτα πια δεν θα περιμένεις

τότε ναι!

θα είσαι ελεύθερος!

Η ελπίδα είναι καλή μόνο όταν δεν είναι δεσμευτική

 

Βάλλαμε φωτιά στα φρένα

και μας έμεινε το γκάζι!

you are a victim of your own mind..!

Μου 'πες πως μ'αγαπάς,

μα αν πω ότι σε πίστεψα θα'ναι ψέμα.

Κι εγώ το ψέμα δεν το αντέχω.

Με την αλήθεια δέθηκα για μια ζωή και δεν θ'αλλάξω τώρα.

"Μα δεν φταις εσύ!! Προς Θεού" μου είπε.

Είχε όμως δίκιο;

Γιατί σκέφτομαι τόσο πολύ;

Είναι τρελό!

 

only know you love her when you let her go

Δεν σου κρατώ κακία μάτια μου...

Αλλά

γιατί έφυγες έτσι;