Κάτω από τον ίδιο ουρανό

Σ'αγάπησα.

Μα εσύ αγάπησες κάποια άλλη.

Κι αυτό με έκανε χίλια κομμάτια.

Δεν μπορώ να το ξεχάσω.

Λυπάμαι.

Ζούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό.

Κοιτάμε κι οι δυο τα ίδια αστέρια.

Όμως εσύ σκέφτεσαι άλλη όταν τα κοιτάς,

όχι εμένα.

Γι'αυτό μην μου λες πως μ'αγαπάς.

Μην μου το ξαναπείς ποτέ.

Μην λες ψέματα,

δεν πρέπει.

Όνειρα που δεν έγιναν πραγματικότητα ποτέ.

Αγγίγματα που δεν τα θυμάσαι τωρα πια,

λόγια που ξέχασες να πεις

και φιλιά που δεν ήθελες να δώσεις.

Ζούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό,

μα είμαστε ξένοι.

~Τα πάντα

Kαι με παράπονο σου φώναξε

"αγάπησέ με!"

σαν μικρό παιδί

με δάκρυα στα μάτια

και χέρια ανοιχτά

να περιμένουν να δεχτούν

έστω και το πιο λίγο,

το ελάχιστο,

που έχεις να τους δώσεις.

Κουράστηκαν το τίποτα

να έχουν για θησαυρό.

Είναι καιρός για τα 'πάντα'.

give me love

~Αλμυρό όνειρο

Ήσουν ένα όνειρο μονάχα.

Ένα όνειρο αλμυρό, σαν το νερό της θάλασσας.

Κι εσύ κινείσαι πάντα όπως τα θαλασσινά νερά.

Άνεμοι δυνατοί σε ταράζουν,

κι εγώ μέσα στην φουρτούνα σου πνίγομαι,

γιατί ήμουν μικρή για να μάθω κολύμπι.

Όταν ξύπνησα έμαθα να κολυμπώ.

Καλά, πολύ καλά.

Μα τότε,

ξαφνικά,

χάθηκαν οι θάλασσες.

 

 καλό σας βράδυ,

Δ.Α.

είχαμε το σήμερα

Eιχαμε το σήμερα,

είχαμε το τώρα.

Τουλάχιστον αυτά.

Και κανεις δεν μπορει να μου τα πάρει.

Αυτά είναι δικά μου

Εκείνα τα αγγίγματα και τα βλέμματα είναι δικά μου.

Δικά μας.

Και κανείς δεν μπορεί να μας τα πάρει.

 

Kαληνύχτα 

~Ό,τι δίνεις (δεν) παίρνεις

Και δίνεις.

 Όλο δίνεις.

 Δίνεις ολόκληρο το είναι σου 

σε κάτι που δεν έχει να σου δώσει πίσω,

 σε κάτι που δεν έχει μέλλον.

 Γιατί δίνεις; Δεν πονάς; 

Δεν πονάει να δίνεις κομμάτια του εαυτού σου και να τα χαρίζεις 

χωρίς τίποτα να σου γεμίζει το κενό; 

Έλα εδώ. 

Η αγάπη που θέλω να δώσω 

και κανένας δεν παίρνει 

τις τρύπες θα γεμίσει του κορμιού σου 

και τα χέρια μου τις πληγές σου θα καθαρίσουν. 

Δεν ξέρω αν τις γιατρέψουν εντελώς 

μα σίγουρα θα τις φροντίσουν. 

Στην στοργική μου αγκαλιά θα σε κρατήσω 

και θα σου δώσω ό,τι δεν σου'δωσε κανείς 

κι ό,τι από μένα κανείς δεν πήρε.

~Το ποτάμι της γνώσης

Kι είναι αυτή η θύμηση της ανείπωτης χαράς

που σε κάνει ν' αναρωτιέσαι.

Πήγες στον Παράδεισο και γύρισες

ή

αυτό που για Παράδεισο το νόμιζες

έκρυβε τέρατα μοχθηρά και δράκους και άγρια φυτά στα έγκατά του;

Τι είναι αλήθεια άραγε;

Και πόσο θα κοστίσει να τη μάθεις; 

Πόσα χρυσά νομίσματα θα χρειαστεί να δώσεις 

για να λούσεις τα μαλλιά σου στο ποτάμι της γνώσης;

Το δίκιο και το άδικο

Εσύ έβρισκες τα ποιήματά μου αηδίες,

κι εγώ σου έλεγα

"μην νοιάζεσαι, κανένα δεν αναφέρεται σε σένα".

Αλήθεια ήταν.

Ποτέ δεν έγραψα ούτε μια σειρά για σένα.

Ούτε μία.

Ποτέ.

Υποτίθεται πως θα'πρεπε.

Υποτίθεται πως εσύ κι εγώ είμασταν κάτι.

Ίσως να κάναμε κι οι δυο λάθος.

Και να'μαι τώρα να γράφω για σένα.

Και τι γράφω δηλαδή;

Παράπονα....

Μα μήπως κι εσύ δεν έχεις παράπονα από μένα;

Να σε αδικήσω;

Δεν μπορώ.

Μα δεν μπορώ και το μέρος σου να πάρω τούτη τη στιγμή.

Ήρθε η ώρα να δω εγώ τι θα κάνω.

Προς το παρόν

μόνο λυπάμαι.

Λυπάμαι, γιατί απ'ό,τι φαίνεται

μόνο να πληγώσουμε ο ένας τον άλλον καταφέραμε τελικά.

Κι είναι κρίμα, δεν είναι;

Σε βλέπω και σου χαμογελώ,

μα το κάνω μόνο από ευγένεια.

Πώς φτάσαμε ως εδώ, αλήθεια;

Μάλλον δεν ήταν γραφτό.

Σίγουρα είναι καλύτερα να είμαστε χώρια.